قوانین تملک آپارتمان ها (بخش اول‌: قسمتهاي مختلف ساختمان )

اصلي ترين قانون کشور جهت رعايت نظم در مجتمع‌هاي آپارتماني و  همچنین اداره و مدیریت ساختمان، قانون تملک آپارتمان ها  می باشد. این قانون برای اولین بار در سال ۱۳۴۳ تصویب گردید و سپس در سال ۱۳۷۶ هم مورد بازنگری و اصلاح قرار گرفته است.

قانون تملک آپارتمان ها به بخشها و وظایف گوناگونی در حیطه ی ساختمان و مدیریت آن پرداخته است . از جمله :شرح  قسمت های اختصاصی و مشترک ساختمان، حقوق و تعهدات مالک، مجمع عمومی و اداره امور ساختمان، مدیر ساختمان، شارژ و هزینه‌های مشترک ، سرایداری و نظم عمومی ساختمان.

ما در وبلاگ آپارتمانا هر یک ازین بخش ها را منسجم نموده و با تفکیک آنها سعی میکنیم تا حد ممکن از پیچیدگی نگارشی و ساختاری آن بکاهیم.

ماده ۱ – مالکیت در آپارتمان های مختلف شامل دو قسمت است . مالکیت قسمت های اختصاصی و مالکیت قسمتهای مشترک.

قسمتهای اختصاصی‌

ماده ۱ ـ قسمتهایی از بنا، اختصاصی تلقی می‌شود که عرفا برای استفاده انحصاری مالک یا قائم مقام او (مستاجر وی ) تخصیص ‌یافته باشد.

ماده ۲ ـ برای مالکیت قسمتهای اختصاصی  باید بطور مجزا سند مالکیت صادر شود، مشخصات کامل قسمت اختصاصی ‌از لحاظ حدود طبقه‌، شماره‌، مساحت قسمتهای وابسته‌، ارزش و غیره باید در سند قید گردد.

نکته : در يك مجموعه ساختماني فقط قسمتهاي اختصاصي داراي سند مالكيت رسمي مجزا از هم هستند و براي قسمتهاي اشتراكي به هيچ وجه سند رسمي جداگانه صادر نمي شود . حدود و مشخصات و نام قسمت هاي اشتراكي در صورت مجلس تفكيكي كه توسط نماينده اداره ثبت تنظيم مي شود ، تعيين مي گردد.

قسمتهای مشترک

ماده ۳ ـ قسمتهایی از ساختمان و اراضی و متعلقات آنها که به‌طور مستقیم و یا غیر مستقیم مورد استفاده مالکین  می‌باشد قسمتهای مشترک محسوب می‌گردد و نمی‌توان حق انحصاری برآنها قایل شد.

تبصره ـ گذاردن میز و صندلی و هر نوع اشیای دیگر و همچنین نگاهداری حیوانات در قسمتهای مشترک ممنوع است‌.

قسمتهای مشترک در ملکیت مشاع تمام شرکای ملک است‌(  قسمتهای مشترک به تمامی مالکین تعلق دارد)، هرچند که در قسمتهای اختصاصی واقع شده باشد و یا از آن قسمتهاعبور نماید.

 

ماده ۴ ـ قسمتهای مشترک که  در ماده ۲ قانون تملک آپارتمانها در بالا عنوان شد ، عبارت است از:

    الف ـ زمین زیربنا خواه متصل به بنا باشد یا بنا بوسیله پایه روی‌آن قرار گرفته باشد.

 

ب ـ تاسیسات قسمتهای مشترک از قبیل چاه آب و پمپ‌، منبع ‌آب‌، مرکز حرارت و تهویه‌، رختشویخانه‌، تابلوهای برِ، کنتورها،تلفن مرکزی‌، انبار عمومی ساختمان‌، اتاق سرایدار در هر قسمت بناکه واقع باشد، دستگاه آسانسور و محل آن‌، چاه‌های فاضلاب‌،لوله‌ها از قبیل (لوله‌های فاضلاب‌، آب‌، برِ، تلفن‌، حرارت مرکزی‌،تهویه مطبوع‌، گاز، نفت‌، هواکش‌ها، لوله‌های بخاری‌) گذرگاههای ‌زباله و محل جمع‌آوری آن و غیره‌.

 

    پ ـ اسکلت ساختمان‌.

تبصره ـ جدارهای فاصل‌بین قسمتهای‌اختصاصی ‌، مشترک بین‌آن قسمتها است‌. مشروط بر اینکه جزء اسکلت ساختمان نباشد.

 

   ت- درها و پنجره‌ها ـ راهروها ـ پله‌ها ـ پاگردها ـ که خارج ازقسمتهای اختصاصی قرار گرفته‌اند.

 

   ث -تاسیسات مربوط به راه پله از قبیل وسایل تأمین‌کننده‌روشنایی‌، تلفن و وسایل اخبار و همچنین تاسیسات مربوط به آنهابه استثنای تلفن‌های اختصاصی‌، شیرهای آتش‌نشانی‌، آسانسور ومحل آن‌، محل اختتام پله و ورود به بام و پله‌های ایمنی‌.

 

ج ـ بام و کلیه تاسیساتی که برای استفاده عموم شرکا و یا حفظ‌بنا در آن احداث گردیده است‌.

 

  ح ـ نمای خارجی ساختمان‌.

 

خ ـ محوطه ساختمان‌، باغ‌ها و پارکها که جنبه استفاده عمومی‌دارد و در سند اختصاصی نیز ثبت نشده باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *